Mchanganyiko Vrouwengroep runt bedrijf in sloppenwijk.

Het verschil tussen mannen en vrouwen wordt in Kibera extra duidelijk wanneer het op geld aan komt. De man besteed zijn verdiende geld aan kleding, auto’s en alcohol; de vrouw besteedt haar verdiende geld aan haar gezin. Voor de man komt zijn gezin niet op de eerste plaats en dat maakt de vrouw de belangrijkste kostwinner van het gezin. Waar komt dit verschil in bestedingspatroon vandaan? De vrouwen in Kibera vertellen ons dat het komt door de band die zij hebben met hun kinderen, het moedergevoel. Een vader voelt zich over het algemeen alleen vader wanneer het aankomt op het aantal kinderen dat hij heeft, niet zozeer op het leven dat zijn kinderen leiden.

Tijdens ons bezoek aan de Mchanganyiko vrouwengroep in de sloppenwijk Kibera maken we kennis met deze hardwerkende vrouwen. De groep bestaat uit 32 vrouwen die allemaal met een kleine lening (microkrediet) een bedrijfje hebben opgezet. Het geld voor de lening werd opgebracht door de vrouwen zelf. Iedere week stortten ze 100 shilling (ongeveer 1 Euro) in een gezamenlijke pot. Van dit geld kon wekelijks telkens een ander groepslid een bedrijfje opzetten. Je moet denken aan het maken van kleding, verkoop van groente, eigengemaakte snacks of manden. Eénmans(vrouws)zaakjes die net genoeg geld opbrengen om een gezin te onderhouden.

Verschil van dag en nacht
Zeven vrouwen hebben de dagelijkse leiding bij Mchanganyiko. Naast hun vaste bezigheden bij de groep runnen ze ook nog hun eigen bedrijfje. De mama’s, zoals vrouwen hier eerbiedig worden genoemd, nemen ons vol trots mee naar hun huizen en laten zien waarmee zij de kost verdienen. De vergelijking met de eerdere huisbezoeken aan HIV-besmette moeders kan niet uitblijven. Dit is een verschil van dag en nacht! Deze vrouwen hebben met behulp van hun kleine bedrijfjes een groot verschil kunnen maken in het leven van hun gezin. Werk betekent leven. En gezondheid is daarbij het grootste goed.

Volgepropt met eten
We worden volgepropt met gefrituurde aardappeltjes, waterijsjes en vis. Deze lekkernijen verkopen de vrouwen ’s ochtends langs de weg aan voorbijgangers. Vaak aan mensen op weg (of op zoek) naar werk. Helaas moeten we de mandazi (soort van oliebollen) missen, maar als we laten weten (hint!) dat we de volgende dag weer komen, wordt ons verzekerd dat we mandazi kunnen eten. Helaas zijn deze mandazi veel groter dan die wij kennen uit de supermarkt. Om niet onbeleefd te zijn, werken we er ieder twee weg. Ze zijn heerlijk dus echt veel moeite kost het ons niet. Nu redden we het wel tot het avondeten! Maar een uurtje later staat de lunch al voor onze neus. Omdat de vrouwen vinden dat we goed moeten eten, scheppen ze een grote berg ugali (maïspap) op ons bord. Tegenspartelen helpt niet dus ook dit bord eten we braaf leeg.