Starakinderen zijn eventjes fotomodellen. Hoe kies je uit 400 Keniaanse kindjes, de zeven mooiste en meest fotogenieke? Voor deze lastige klus had ChildsLife ons gesteld. Na de succesvolle lancering van de Nederlandse postercampagne, wil ChildsLife een soortgelijke campagne in Kenia opzetten. En daar zijn natuurlijk leuke, spontane fotomodellen voor nodig. Die wij moesten uitzoeken! De maten van de T-shirtjes met de ChildsLife-opdruk gaven ons nog enige richtlijn bij het kiezen van de kinderen: een paar peutertjes, een paar kinderen uit groep vier, groep zes en eentje uit de hogere klas van de Staraschool. Samen gaan we alle klassen af en onder nieuwsgierige en soms enkele jaloerse blikken kiezen wij onze kinderen. Deze kinderen hebben geen idee wat ze te wachten staat, maar wie wil er nu niet even een uurtje de klas verlaten? Ze krijgen een korte uitleg waarin ze verteld wordt dat ze op de foto komen. Dat levert een aantal enthousiaste vreugdekreten op bij de kinderen. Fotografie is iets magisch onder Keniaanse kinderen. Als ze een camera zien, springen ze er met tientallen tegelijk voor. Hun favoriete pose is met hun duim omhoog, het oké-teken. Best grappig, maar wanneer ze dat op alle foto’s doen, wordt het wat te veel van het goede. Peter heeft al heel wat foto’s afgekeurd omdat er ergens in het hoekje van de foto een duimpje omhoog wordt gestoken. Na een kwartiertje lopen komen we aan bij Mchanganyiko en kan de verkleedpartij beginnen. De oudere kinderen redden zich, maar de peutertjes moeten even geholpen worden. Het valt ons op hoe dik deze kleintjes zijn aangekleed. Het is ongeveer 25 graden, maar deze kinderen dragen zonder vertoon van enig zweetdruppeltje drie lagen kleding: T-shirt, blouse en trui. Vol trots showen de kinderen hun kleurrijke ChildsLife T-shirts. Nu maar hopen dat ze begrepen hebben dat ze deze shirts aan het eind van de fotosessie weer moeten inleveren.
Ter afronding van de fotosessie maakt Peter van alle kinderen afzonderlijk een foto en kan ik de fotomodellen op een chocolaatje trakteren. Niet zo’n goed idee, want er zit meer chocola op de T-shirtjes dan in hun mond. Deze kinderen krijgen niet zo vaak chocolade, dus het wordt uitvoerig bekeken en betast. Tegen de tijd dat ze het opeten, is het bijna gesmolten en zitten hun handjes onder de chocolade. Tsja, en waar veeg je die dan aan af…? Na een uur zijn we klaar en kunnen de kinderen weer terug naar school. De meeste kinderen snappen dat ze de T-shirts weer moeten inleveren bij ons. Alleen Justin is het er niet mee eens. Stijf houdt hij zijn armpjes langs zijn lichaam en trekt een boos gezicht. Eigenlijk kan ik hem geen ongelijk geven. Het shirtje staat hem erg goed. Met een beetje afleiding in de vorm van nog een chocolaatje weten we hem uit het T-shirtje te krijgen. Tevreden met zijn snoepje laat hij het er bij zitten.
Oh ja, de T-shirtjes zijn weer helemaal schoon. Dankzij een erg agressieve variant van Omo. De variant die in Nederland een aantal jaar geleden van de markt is gehaald wegens het veroorzaken van gaten in kleding. Al valt dat eigenlijk wel een beetje mee! |
 ChildsLife
|
