In 2005 en 2006 bezochten Sophie Kracht en Peter den Bekker projecten van ChildsLife in Kenia en Roemenië. Sophie is tekstschrijfster en Peter is fotograaf. Lees hieronder over hun belevenissen.

Eerste kennismaking met Boekarest en werk van ChildsLife

Uitzicht vanaf parlementsgebouw

Overblijfprogramma houdt kinderen van de straat

Op het vliegveld van Boekarest herkennen we Florian gelijk aan het bordje met het ChildsLife-logo en onze namen. We worden hartelijk welkom geheten door de Roemeense ChildsLife- directeur, Florian Ivan. Hij zal onze steun en toeverlaat zijn in de komende twee maanden. Maar hij zal ook onze tolk zijn. Engels is in Roemenië nog niet zo ingeburgerd als in Nederland en ons Roemeens blijft steken bij Bunǎ ziua, Mulţumesc and la revedere: goedendag, bedankt en tot ziens.

Florian heeft voor ons een onderkomen gevonden in een eenkamerappartementje. Eigenlijk is het een kantoor, maar wij mogen er tijdelijk wonen. Ons Roemeense huis bevindt zich in een van de vele betonnen flatgebouwen die Boekarest kenmerken. In de tijd van het communisme zijn ze in opdracht van de toenmalige president Ceaucescu gebouwd. Ze moesten de duizenden Roemenen huisvesten die door hem werden gedwongen naar de stad te verhuizen. Hij wilde van Boekarest namelijk een groot industrieel centrum maken en daar had hij veel arbeiders voor nodig.

Centrale verwarming
Onze Roemeense buren zijn veelal gezinnen met kinderen die met z’n allen in het ene kamertje leven. Wonen, eten, slapen en spelen; allemaal in één ruimte. Verder telt het appartementje nog een keukentje, badkamer met - gek genoeg - een ligbad en een balkon dat door de meeste Roemenen als uitbreiding van de kamer wordt gebruikt en dus vol staat met huisraad. De eerste dagen is het bloedheet in ons appartementje. De verwarming wordt in heel Boekarest centraal geregeld en staat nog op de winterstand. Ter verkoeling zetten we de ramen flink open en kunnen we het goed uithouden. Na de eerste mooie lentedag besluit de gemeente van Boekarest dat de winterperiode is afgelopen en gaat de ‘centrale’ verwarming uit. Meteen is het steenkoud in ons flatje. De dikke betonnen muren laten  geen warmte binnen en de vele flats om ons heen zorgen ervoor dat wij geen zonnestraaltje kunnen vangen. Met onze dikke fleecetruien aan en een kop hete koffie kunnen we het een paar uurtjes volhouden. Daarna vluchten we naar buiten waar het warmer is dan binnen.

Grijze waas
In onze eerste week in Roemenië vergezellen we Florian tijdens zijn werk voor ChildsLife. We krijgen een beeld van zijn werk en zien meteen wat van de stad. Als een grijze waas trekt die aan ons voorbij. Overal waar we kijken, zien we grijs beton. De flatgebouwen worden afgewisseld met kolossale gebouwen die je in het oude Griekenland doen wanen. Pompeuze zuilen, pilaren en trappen; allemaal overblijfselen van het communisme. We zien ook veel onafgemaakte gebouwen in deze ‘Griekse’ stijl. Na de val van Ceaucescu is de bouw van ‘zijn’ pompeuze gebouwen stopgezet. Nu wachten ze op een nieuwe bestemming of zijn inmiddels getransformeerd tot luxe winkelcentra.

Alexandru gebruikt een computer afkomstig van ChildsLife

Overblijfprogramma op scholen
ChildsLife steunt in Boekarest negen scholen bij hun overblijfprogramma. Kinderen uit heel arme gezinnen krijgen hier na schooltijd een maaltijd, kunnen hun huiswerk maken, knutselen, spelen of lezen. Allemaal dingen die ze thuis niet kunnen omdat er geen geld en ruimte voor is. Ze wonen met grote gezinnen in kleine flatjes, leegstaande gebouwen of eigengemaakte hutjes. Vaak is er alleen maar een moeder of een oma om voor de kinderen te zorgen. Geldgebrek, gezondheidsproblemen, geen water, elektriciteit en sanitaire voorzieningen en weinig eten zijn dagelijkse problemen voor deze gezinnen.  

Spijbelen en analfabetisme
In Roemenië gaan kinderen of ‘s ochtends of ‘s middags naar school. Dit betekent dat ze de hele ochtend of middag thuis moeten doorbrengen. Omdat de omstandigheden hier zo slecht zijn, zoeken ze veelal hun heil op straat. De kans dat ze op straat gaan zwerven, bedelen en stelen is groot. Ze zullen vaker gaan spijbelen en uiteindelijk gaan ze helemaal niet meer naar school. Door dit speciale overblijfprogramma proberen de scholen dit spijbelgedrag en uiteindelijk analfabetisme te voorkomen.

Onderwijs vormt een belangrijke schakel om armoede te doorbreken. Zonder scholing is er weinig  kans op werk en zonder werk geen geld voor basisbehoeften als een woning, eten en kleding.

Vrijwilligers helpen kinderen met huiswerk

Huiskamer i.p.v. klaslokaal
Op de school die wij bezoeken, doen 23 kinderen mee aan het programma. Wanneer we hun lokaal betreden, hebben de kinderen net gegeten en zijn ze in groepjes bezig met hun huiswerk. De allerkleinsten zijn bezig met een kleurplaat of doen een spelletje. Vrijwilligers helpen hen hierbij. De sfeer in het klaslokaal is heel rustig en prettig en doet meer als een grote huiskamer aan dan een lokaal.

Aan de muur hangen prachtige tekeningen. Deze kinderen hebben talent! Trots vertelt Florian dat ChildsLife heeft gezorgd voor de potloden en viltstiften. Maar ook het meubilair en de computers zijn van ChildsLife afkomstig. Nadat we de kinderen hebben verteld hoe wij heten, komen de ze naar ons toe om zich voor te stellen en trots zeggen ze hun geoefende Engelse zin voor ons op: “Your name is Andrea”, “Your name is Alexandru”, “Your name is Elena”. Oké, hun Engels is nog niet zo goed, maar tekenen kunnen ze als de beste!

De jongste kinderen vermaken zich met kleuren

ChildsLife
Nijverheidsweg 35b
2031 CN Haarlem
Tel. +31 (0)23-557 0081
Fax. +31 (0)23-562 0770
info@childslife.nl