Straatkinderen van Boekarest, een vergeten groep

ChildsLife helpt in Roemenië een lokale ontwikkelingsorganisaties met het uitdelen van voedselpakketjes op speciale feestdagen. Tachtig straatkinderen in Boekarest krijgen op dit soort dagen een tas met eten. ChildsLife betaalt de voedselpakketjes, maar zorgt er ook voor dat goederen zoals kleding en schoenen worden uitgedeeld op deze dagen. Florian, de Roemeense ChildsLife directeur, heeft besloten dat hij wel wat extra hulp kan gebruiken bij het maken van de voedselpakketjes. Hij draagt ons op camera, pen en papier aan de kant te leggen en de mouwen op te stropen, want er moet ingekocht worden.

Samen met Florian gaan we naar een grote hal waar een soort van groothandel is gevestigd. Je hier kunt werkelijk van alles kopen en het is veel goedkoper dan bij een gewone supermarkt. Florian haalt de boodschappenlijst tevoorschijn en we gaan aan de slag. Blikjes paté, koekjes, kaas, salamiworsten en broden worden in de grote winkelkar geladen. Florian weet het zo te regelen dat Peter (verafschuwt kaas) de blokken kaas moet inladen en ik (vegetariër) de salamiworsten moet dragen.

Onder de grond
Bij de Roemeense Stichting Sint-Stelian, die zich o.a. inzet voor straatkinderen, maken we de pakketjes. Samen met Dragus, een sociaalwerker van Sint-Stelian gaan we vervolgens op zoek naar de straatkinderen. De kinderen zwerven door de stad, maar hebben vaak wel een vaste plek om te slapen: een park, winkelcentrum, portiek of zelfs onder de grond. Onder Boekarest bevindt zich namelijk een heel systeem van verwarmingsbuizen waardoor het hete water van de centraal geregelde verwarming stroomt. Het is een soort van riool waar je net rechtop in kunt staan. Onder de buizen, in hoekjes en gaatjes, hebben de kinderen slaapplekken gemaakt.

Bedelen en stelen
Overdag zwerven de kinderen door de stad op zoek naar een baantje. Als ze dat niet vinden, proberen ze wat geld bij elkaar te bedelen en als dat niet lukt, stelen ze het eten dat ze nodig hebben om in leven te blijven. Niemand bekommert zich om deze kinderen. Niet hun ouders, familie of de overheid. Het is een vergeten groep, die leeft in een andere wereld waarvoor weinig begrip is bij de Roemeense bevolking en autoriteiten.

Geen hulp
Niemand weet precies hoeveel kinderen en volwassenen er in de straten van Boekarest leven. Het zijn er zeker enkele duizenden. Door armoede werden sommige mensen, na de afschaffing van het communisme in 1989, gedwongen om op straat te leven. Ze konden niet meer rekenen op de staat voor wat betreft huisvesting en werk. Ze moesten voor zichzelf zorgen en sommige wisten na zo’n lange tijd niet meer hoe dat moest. Inmiddels vormen hun kinderen weer een nieuwe generatie straatkinderen.

Kinderen vluchten
Een grote groep van de huidige straatkinderen komt uit heel arme families waar de omstandigheden thuis zo slecht zijn, dat de kinderen uit huis vluchten en hun heil op straat zoeken. Ze hebben thuis niets meer wat hen bindt en zoeken aansluiting bij andere straatkinderen. In sommige gevallen worden de kinderen door ouders gedwongen op straat te bedelen en de stap naar een leven op straat is op deze manier snel gezet.